Ένα παντοτινό μπλε λιοντάρι

Για τους πιο σύγχρονους ο Φρανκ Λάμπαρτ είναι ένας προπονητής, όχι ιδιαίτερα επιτυχημένος μέχρι στιγμής, και ένας πρώην ποδοσφαιριστής που συνδέθηκε με την Τσέλσι. Για όσους τον έζησαν ως ποδοσφαιριστή, ωστόσο, είναι η προσωποποίηση της γιγάντωσης της Τσέλσι και ένας από τους «τρεις σωματοφύλακες» που πήραν τους μπλε από τη μετριότητα και μετέτρεψαν την ομάδα του Λονδίνου σε κολοσσό.

Του Καλλιτσάρη Ιωάννη

Μετά από μια εξαετία στη Γουέστ Χαμ, και ένα σύντομο πέρασμα από τη Σουόνσι ως δανεικός, ο Λάμπαρτ φόρεσε τα μπλε της Τσέλσι το καλοκαίρι του 2001 στα 23 του χρόνια. Όταν αποχώρησε από την ομάδα του Λονδίνου το 2014, και όντας πλέον 36 ετών, είχε καταφέρει να γίνει μια από τις κορυφαίες μορφές στην ιστορία της ομάδας που αγάπησε και αγαπήθηκε όσο λίγοι.

Ο Λάμπαρτ δεν ήταν επιθετικός. Ήταν ένας μέσος με επιθετικογενείς και όχι μόνο αρετές καταφέρνοντας να γίνει ο κορυφαίος σκόρερ στην ιστορία της Τσέλσι με 211 γκολ σε 429 συμμετοχές. Η συνύπαρξη για πάνω από μια δεκαετία με τους Ντιντιέ Ντρογκμπά και Τζον Τέρι ήταν καθοριστική ώστε η Τσέλσι να φτάσει στην απόλυτη καταξίωση και να κατακτήσει όσα δεν είχε κατακτήσει σε έναν αιώνα ζωής. Ο Άγγλος μέσος ήταν μια ηγετική μορφή στο κέντρο των μπλε. Όλο το παιχνίδι της Τσέλσι ξεκινούσε και τελείωνε από εκείνον και δε γινόταν να επιλέξει ο εκάστοτε προπονητής ενδεκάδα χωρίς αυτόν.

Όλες οι μεγάλες στιγμές των Λονδρέζων συνοδεύονταν από την παρουσία του Λάμπαρτ. Τα δύο συνεχόμενα πρωταθλήματα του 2005 και 2006 και αυτό του 2010, η πορεία προς τον χαμένο τελικό του Champions League το 2008, τα Κύπελλα και τα League Cup και φυσικά η κατάκτηση του Champions League και του Europa League το 2012 και 2013. Μάλιστα, το 2012 η Τσέλσι βρέθηκε στον τελικό κόντρα στην Μπάγερν «λαβομένη» χωρίς τον τιμωρημένο Τέρι, χωρίς τον Ιβάνοβιτς, χωρίς τον καθοριστικό Ραούλ Μεϊρέλες στο κέντρο και χωρίς τον βασικότατο, τότε, Ραμίρες στα πλάγια. Με την ηγετική παρουσία του Λάμπαρτ αλλά και του σκόρερ Ντρογκμπά οι μπλε κατάφεραν να μείνουν ζωντανοί και να κατακτήσουν το πολυπόθητο τρόπαιο στα πέναλτι.

Ένα εντυπωσιακό στοιχείο που μαρτυρά το πόσο σημαντικός ήταν για το παιχνίδι της Τσέλσι είναι πως πέρα από τα 211 γκολ του είχε και 149 ασίστ κάτι που σημαίνει ότι κατά μέσο όρο είχε συμμετοχή σε γκολ της ομάδας του σε κάθε δύο παιχνίδια. Στατιστικό άκρως καθοριστικό για τους Λονδρέζους.

Πολλές είναι οι μεγάλες στιγμές και οι διακρίσεις του Άγγλου πρώην διεθνή. Αν, όμως, μια στιγμή είναι αυτή που ξεχωρίζει λίγο περισσότερο από τις υπόλοιπες είναι οι δύσκολες μέρες του 2008. Ο Λάμπαρτ είχε χάσει την αγαπημένη του μητέρα ενώ η Τσέλσι κατάφερνε να φτάσει επιτέλους στον τελικό του Champions League μετά από συνεχείς αποκλεισμούς στα ημιτελικά τα προηγούμενα χρόνια. Το παιχνίδι της μοίρας έφερε τον Λάμπαρτ σε σημείο βολής και με γκολ στο 44’ ισοφάρισε στον τελικό κόντρα στην Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και πανηγύρισε κλαίγοντας αφιερώνοντας το γκολ στη μνήμη της μητέρας του. Ωστόσο η ώρα της κορυφής δεν είχε έρθει ακόμα.

Η αποχώρησή του από την Τσέλσι τον οδήγησε στην Μάντσεστερ Σίτυ και εν συνεχεία στο MLS και τη Νιου Γιορκ Σίτυ. Η μοίρα τον οδήγησε αντιμέτωπο κόντρα στην αγαπημένη του Τσέλσι στο ντεμπούτο του στα γαλάζια. Σαν να μην έφτανε αυτό σκόραρε το πρώτο από τα 6 γκολ του ως παίκτης της Σίτυ «πληγώνοντας» την πρώην ομάδα του οδηγώντας το παιχνίδι στο 1-1.

Ως διεθνής με την εθνική Αγγλίας άφησε το στίγμα του χωρίς, όμως, να καταφέρει να πετύχει κάποια διάκριση. Η συνύπαρξή του με τον Στήβεν Τζέραρντ στη μεσαία γραμμή των λιονταριών ήταν εντυπωσιακή αφήνοντας ερωτηματικά για το τι θα είχαν καταφέρει αν είχαν βρεθεί στον ίδιο σύλλογο. Το κορυφαίο του γκολ με την Αγγλία, βέβαια, ήταν… φάντασμα καθώς κόντρα στη Γερμανία το 2010 το νόμισμα γύρισε από την άλλη πλευρά και παρότι η μπάλα πέρασε εμφανώς τη γραμμή ο επόπτης δεν κατοχύρωσε το τέρμα και ασυναίσθητα όλοι μίλησαν για μια άτυπη εκδίκηση του 1966.

Ο Λάμπαρτ ήταν πάντα ένας παίκτης πρώτου επιπέδου και ένας ωραίος τύπος. Ποτέ δε μπλέχτηκε σε σκάνδαλα, ποτέ δεν προκάλεσε και πάντα κέρδιζε το χειροκρότημα των αντιπάλων. Λίγοι παίκτες αγαπήθηκαν όσο αυτός στο Stanford Bridge. Ακόμα και όταν στο πρόσφατο πέρασμα του ως προπονητής των μπλε η ομάδα δεν απέδωσε τα αναμενόμενα παρέμεινε ένας πολύ αγαπημένος άνθρωπος της εξέδρας. Είναι πολύ δύσκολο να καταφέρει όσο κατάφερε ως ποδοσφαιριστής και η αλήθεια είναι πως το ξεκίνημα δεν είναι ιδιαίτερα θετικό. Ωστόσο ο δρόμος είναι μεγάλος και όλοι κρίνονται σε βάθος χρόνου. Όπως και να ‘χει πάντως ο Λάμπαρτ αποτελεί μια φυσιογνωμία από τις πολύ σπάνιες που άφησε για τα καλά το στίγμα του στην Premier League των δύο περασμένων δεκαετιών.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *