Αναμνήσεις από το Τόκιο

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Τόκιο πέρασαν στην ιστορία. Η φλόγα στο ολυμπιακό στάδιο έσβησε και μαζί της πήρε όλα όσα συνέβησαν στη χώρα του ανατέλλοντος ηλίου αυτές τις ημέρες. Νίκες, ήττες, χαρές και πίκρες έκαναν την εμφάνισή τους στα στάδια της Ιαπωνίας και όπως συνήθως συμβαίνει μας άφησαν ανεξίτηλες αναμνήσεις, αλλά πάνω από όλα την ελπίδα και τη δύναμη η οποία πηγάζει από την προσπάθεια των αθλητών.

Του Καλλιτσάρη Ιωάννη

Οι πιο «βασανισμένοι» Ολυμπιακοί Αγώνες που έγιναν ποτέ όχι μόνο κατάφεραν τελικά να διεξαχθούν με ασφάλεια αλλά και ολοκληρώθηκαν με απόλυτη επιτυχία. Η έλλειψη φιλάθλων στις εξέδρες ήταν αφενός δυσάρεστη αλλά αφετέρου ήταν κάτι το αναγκαίο για την ασφάλεια όλων που εν τέλει αποδείχθηκε μια τηλεοπτική υπερπαραγωγή που έφτασε σε δισεκατομμύρια σπίτια ανά τον κόσμο.

Το ήθος και η ανυπότακτη προσπάθεια για νίκη οδήγησε ουκ ολίγους αθλητές στο να ζητήσουν συγγνώμη για το γεγονός ότι δεν κατέκτησαν μετάλλιο. Ωστόσο η παρουσία τους, πρωτίστως, και κυρίως η «μάχη» τους όχι μόνο στον αγωνιστικό χώρο αλλά κυρίως σε όλη την προετοιμασία τους μέχρι τους Ολυμπιακούς Αγώνες αξίζουν ένα τεράστιο μπράβο και ένα ευχαριστώ από όλους εμάς.

Το δάκρυ της αλλαγής

Στα μάτια των Ελλήνων φιλάθλων ξεχώρισε ο Θοδωρής Ιακωβίδης για τον υπέρ πάντων αγώνα του. Ο Έλληνας αρσιβαρίστας, χωρίς να το θέλει ή να το επιδιώξει, τα έβαλε με ένα ολόκληρο σύστημα που για γενιές δεν είναι ικανό να υποστηρίξει αθλητές ερασιτεχνικών αθλημάτων που αντιμετωπίζουν μια αβάσταχτη καθημερινότητα προσπαθώντας να συνδυάσουν επιβίωση και πρωταθλητισμό. Ο Ιακωβίδης ήταν ένας από αυτούς αλλά και ένας από τους λίγους που ξεπέρασαν τα όρια και έφτασε μέχρι τους Ολυμπιακούς Αγώνες χωρίς οι προϋποθέσεις και ο ελληνικός τρόπος λειτουργίας του αθλητισμού να υποστηρίζει κάτι τέτοιο. Η τεράστια κινητοποίηση που προκάλεσαν οι δηλώσεις και το δάκρυ του πιθανώς να φέρουν κάτι καινούργιο για τις επόμενες γενιές συναθλητών του.

Η επανάσταση της ψυχικής υγείας

Ένα τεράστιο ζήτημα στον αθλητισμό, που τα τελευταία χρόνια έχει κάνει αισθητή την παρουσία του, είναι η ψυχική υγεία των αθλητών. Τα χρήματα και η δόξα δεν είναι πανάκεια με αποτέλεσμα τα προβλήματα ψυχικής υγείας να εμφανίζονται ακόμα και στους κορυφαίους αθλητές. Αυτό συνέβη και με την κορυφαία αθλήτρια της ενόργανης γυμναστικής, τη Σιμόν Μπάιλς. Τρομαγμένη που δεν μπορούσε να νιώσει άνετα στον ίππο και επιβαρυμένη με αυτό που περιέγραψε ως το «βάρος όλου του κόσμου», η 24χρονη πήρε τη μεγάλη απόφαση να αποχωρήσει από 4 τελικούς και να αγωνιστεί μόνο στη δοκό ισορροπίας.

«Δεν ήθελα να βγω εκεί έξω και να κάνω κάτι χαζό και να τραυματιστώ και να είμαι αμελής», δήλωσε αφού η ομάδα της κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο. «Έτσι, ήξερα για τον εαυτό μου ότι έπρεπε να κάνω ένα βήμα πίσω».

simone_biles

Η Μπάιλς θεωρείται μία εκ των κορυφαίων αθλητριών στην ενόργανη τα τελευταία χρόνια ωστόσο η πνευματική κόπωση αποδείχθηκε αδύνατο να νικηθεί ακόμα και από μια αθλήτρια που μοιάζει ανίκητη. Επιπλέον, δήλωσε πως κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων έφυγε από τη ζωή η θεία της και αυτό επιβάρυνε την κατάσταση. Το συμπέρασμα από αυτή την ιστορία είναι ένα και μοναδικό. Η πίεση που δέχονται οι αθλητές μπορεί να ξεπεράσει τα όρια αλλά ακόμα και αυτό είναι αντιμετωπίσιμο και δεν πρέπει να οδηγεί σε καταστροφικές συνέπειες όπως κατά καιρούς έχουμε δει.

Άλμα εις ήθος

Το άλμα εις ύψος γέννησε δύο υπέροχες ιστορίες. Έχοντας κάνει εξαιρετικό αγώνα και ο Έσα Μουτάζ Μπασίρ από το Κατάρ και ο Ιταλός Τζιανμάρκο Ταμπέρι, έφτασαν στο 2.39 χωρίς να έχουν καμία άκυρη προσπάθεια. Στο 2.39 απέτυχαν τρεις φορές με αποτέλεσμα να υπάρχει απόλυτη ισορροπία. Όταν ρωτήθηκαν από τους κριτές αν θα συνεχίσουν με προσπάθεια μπαράζ ή αν θα μοιραστούν το χρυσό μετάλλιο μια ματιά ήταν αρκετή. Κοιτάχτηκαν οι δυο τους και χωρίς δεύτερη σκέψη αποφάσισαν να μοιραστούν την κορυφή. Η τεράστια αγκαλιά μεταξύ τους απέδειξε για ακόμα μια φορά το γεγονός ότι οι αθλητές ενώνονται μέσω του αθλητισμού και δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν ακόμα και όταν μιλάμε για την απόλυτη πρόκληση, το χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο.

Στις κρίσιμες προσπάθειες του Ταμπέρι, λίγο πριν την ολοκλήρωση του αγώνα, ο Ιταλός εμφάνισε ένα κομμάτι γύψο που έγραφε «Ο δρόμος προς το Τόκιο». Πέντε χρόνια πριν, στο Diamond League του Μονακό, ο Ταμπέρι στη δεύτερη προσπάθειά του στα 2.41 είχε την ατυχία να σκιστεί το παπούτσι του και στην εξέλιξη της προσπάθειας του να τραυματιστεί σοβαρά. Το πόσο σοβαρός ήταν ο τραυματισμός του αποδείχτηκε μερικές ώρες αργότερα. Οι γιατροί του είπαν ότι είχε υποστεί ρήξη του δελτοειδούς συνδέσμου στον αριστερό αστράγαλο. Έτσι, λίγες μέρες πριν του Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο το 2016 είδε το όνειρο αυτό να καταστρέφεται. Για αρκετό καιρό ένας γύψος συνόδευε το πόδι του. Ως γνήσιος Ιταλός, όμως, κουβαλούσε πολλά κιλά τρέλας και έτσι αρχικά ξεπέρασε τον σκληρό αυτό τραυματισμό, κράτησε το γύψο για να του θυμίζει το όνειρο και το πείσμα και τελικά κατάφερε να φτάσει στην κορυφή στο Τόκιο.

Ο Τζιανμάρκο Ταμπέρι

Play basketball, not War

ΗΠΑ και Ιράν βρέθηκαν αντίπαλοι στο τουρνουά του μπάσκετ. Εδώ και 41 χρόνια οι δύο χώρες δεν έχουν διπλωματικές σχέσεις και οι συνθήκες μόνο φιλικές δεν είναι μεταξύ τους. Στη Σαϊτάμα Αρένα, όμως, δεν είχε τίποτα από αυτά σημασία. «Μόλις ζητήσουμε από τους πολιτικούς, κάτι τέτοιο, γίνεται πολύ πιο περίπλοκο: Υπάρχουν προσωπικά συμφέροντα, ιδεολογίες και προσωπικές ατζέντες», δήλωσε ο προπονητής των ΗΠΑ Πόποβιτς, συμπληρώνοντας: «Αλλά οι άνθρωποι γενικά τα πάνε καλά, εκτιμούν ο ένας τον άλλον, ανεξάρτητα από τη χώρα καταγωγής τους. Πραγματικά το πιστεύω. Πάντα το πίστευα αυτό. Δεν αποτελεί έκπληξη το ότι οι προπονητές απολάμβαναν να συναντιούνται και να μιλούν μεταξύ τους, ότι οι παίκτες έδειξαν αθλητική ικανότητα. Ευχόμαστε απλώς να συνέβη αυτό στην πραγματική ζωή».

Στην έναρξη του αγώνα, οι Αμερικανοί άκουσαν όρθιοι και χειροκρότησαν τον εθνικό ύμνο του Ιράν, πράγμα που με τη σειρά τους έκαναν και οι Ιρανοί. Οι προπονητές των δύο χωρών έσφιξαν τα χέρια, εκφράστηκαν με επαινετικά σχόλια για την άλλη ομάδα και συνομίλησαν σε φιλικούς τόνους, αποδεικνύοντας πως ο αθλητισμός δεν είναι μάχη, αλλά συμφιλίωση.

Το μήνυμα της ισότητας

Εν έτη 2021 πολλά από τα ζητήματα ισότητας και ρατσισμού είναι ακόμα θολά. Ένα από αυτά παραμένει το ζήτημα των σεξουαλικών προτιμήσεων. Ο χρυσός ολυμπιονίκης στις καταδύσεις, Τομ Ντέιλι, αγωνίζεται για χρόνια για τα δικαιώματα της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας. Μετά την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου δήλωσε ιδιαίτερα χαρούμενος και υπερήφανος ως γκέι και κάτοχος Ολυμπιακού μεταλλίου. «Όταν ήμουν μικρός πίστευα ότι ποτέ δεν θα μπορούσα να πετύχω τίποτα, γιατί είμαι αυτός που είμαι. Το ότι είμαι ένας Ολυμπιονίκης τώρα δείχνει ότι όλοι μπορούν να πετύχουν τα πάντα. Πλέον, είναι πιο εύκολο για τους αθλητές να δηλώσουν τη διαφορετικότητά τους», πρόσθεσε, τονίζοντας πως: «Όταν το είχα κάνει εγώ, το 2013, ένιωθα πολύ μόνος».

Βέβαια, η αλήθεια είναι πως από τους 12.000 αθλητές που αγωνίζονται στο Τόκιο, 179 έχουν τολμήσει να μιλήσουν ανοιχτά για τη σεξουαλικότητά τους- τριπλάσιος αριθμός μεν σε σχέση με προηγούμενα χρόνια, αλλά και πάλι ο δρόμος είναι μακρύς ακόμα- οπότε οι δηλώσεις και η στάση του Ντέιλι είναι σίγουρο ότι θα μείνουν στην Ιστορία.

Viral έγινε Βρετανός Ολυμπιονίκης που παρακολουθούσε τις καταδύσεις πλέκοντας στις κερκίδες

Η δύναμη των αγώνων

Ένα χρόνο πριν η πανδημία κατέστρεφε τα όνειρα και τους κόπους των αθλητών. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες δεν είναι απλά μια αθλητική διοργάνωση, είναι τα όνειρα, η προσπάθεια και η υπέρβαση. Και φυσικά είναι η στιγμή που δε μετράει η εθνικότητα, το χρώμα, η θρησκεία και τα χαρακτηριστικά των ανθρώπων. Οι αθλητές μπαίνουν στον αγωνιστικό χώρο μόνοι τους, έτοιμοι να παρουσιάσουν αυτό για το οποίο δούλεψαν όλο το προηγούμενο διάστημα και γι’ αυτό δεν μπορούν να κρυφτούν πίσω από δικαιολογίες. Όταν η προσπάθεια ολοκληρωθεί με επιτυχία η νίκη δεν είναι η απόλυτη ικανοποίηση αφού επιτυχία βρίσκεται μέσα μας και έρχεται μόνο αν ξεπεράσουμε τα όρια μας, είτε αν αυτά φέρνουν νίκη είτε όχι. Το γεγονός ότι οι αγώνες έγιναν κόντρα σε όλα τα δεδομένα και την παγκόσμια αυτή κρίση αποτελεί την υπέρτατη επιτυχία και το μεγαλύτερο σημάδι αισιοδοξίας κόντρα στο αδύνατο.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *