Η τέχνη του προγραμματισμού

Πέρασαν 50 χρόνια από την προηγούμενη φορά που οι Μπακς πήραν πρωτάθλημα για να φτάσουμε στο 2021 και στη μαγική σεζόν του Γιάννη Αντετοκούμπο. Για να φτάσουν, όμως, σε αυτή τη μαγική στιγμή έπρεπε να ξεκινήσουν ένα μακροχρόνιο πλάνο που ξεκίνησε από το ντραφτ του 2013. Αντίστοιχα, και η Εφές κατάφερε να σηκώσει για πρώτη φορά το τρόπαιο της Euroleague μετά από ένα αντίστοιχο πλάνο, μικρότερης διάρκειας μεν αλλά ίδιας φιλοσοφίας δε.

Του Καλλιτσάρη Ιωάννη

Ο Σέιν Λάρκιν αποτελεί έναν άτυπο σύνδεσμο των δύο περιπτώσεων. Ο Αμερικανός σταρ της Έφες συμμετείχε στο ντραφτ του NBA την ίδια χρονιά με το Γιάννη Αντετοκούμπο. Μάλιστα, θεωρήθηκε λάθος για πολλούς το γεγονός ότι οι Μπακς επέλεξαν τον Γιάννη αντί για τον ταλαντούχο γκαρντ από το Οχάιο. Έτσι, οι Μπακς επέλεξαν έναν πανύψηλο παίκτη που έπαιζε κατά βάση ως πόνιτ γκαρντ, παρά το τεράστιο μέγεθός του, αλλά ταυτόχρονα έναν all around player πολυτελείας. Ο ασταμάτητος σκόρερ, Λάρκιν, κατέληξε στην Ατλάντα και τους Χοκς αλλά έπειτα από πολλές ανταλλαγές πέρασε από Ντάλας Μάβερικς, Νιου Γιορκ Νικς, Μπρούκλιν Νετς αλλά και από τους Σέλτικς.

Ο Αμερικανός Λάρκιν τελικά ταίριαξε περισσότερο στο ευρωπαϊκό παιχνίδι, αρχικά από το πέρασμά του από τη Μπασκόνια και κυρίως από την τριετία στην Έφες. Από την άλλη, ο ευρωπαίος Γιάννης έδειξε από την πρώτη στιγμή πως είναι φτιαγμένος για το αμερικάνικο στυλ παιχνιδιού. Τα όσα έχει περάσει ο Γιάννης από την παιδική του ηλικία και τον τρόπο που μεγάλωσε και τον χαλύβδωσαν είναι γνωστός και έχει γραφτεί εκατομμύρια φορές. Στο καθαρά αγωνιστικό κομμάτι, βέβαια, υπάρχουν δύο άξονες. Ο πρώτος έχει να κάνει με την οργάνωση της ομάδας. Οι ομάδες του NBA είναι δεδομένα από τις πιο οργανωμένες και καλοστημένες στον κόσμο και αυτό είναι γνωστό. Οι Μπακς ωστόσο ήταν για χρόνια στην ανυποληψία και οι επιτυχίες ήταν άγνωστη λέξη. Η επιλογή του Κρις Μίντλετον στο νταφτ του 2012 και του Γιάννη το 2013 είχαν σκοπό στη δημιουργία μιας ομάδας με προοπτικές.

Η βασική προϋπόθεση για το ορθολογικό χτίσιμο μιας ομάδας είναι φυσικά η ποιότητα αλλά και η χημεία. Σε αυτούς τους δύο άξονες στηρίχτηκε η ομάδα του Μιλγουόκι. Η εξέλιξη του Γιάννη έγινε με σταθερό ρυθμό. Χρόνο με το χρόνο έπαιρνε όλο και περισσότερα λεπτά συμμετοχής αλλά και πιο ουσιαστικό ρόλο και όλα τα υπόλοιπα ήρθαν φυσιολογικά. Για να γίνει και ο παραλληλισμός με την Έφες, ο Σέιλ Λάρκιν ήταν ήδη παίκτης μεγάλης κλάσης, τόσο στο πέρασμά του από τη Μπασκόνια όσο και το 2018 όταν πήγε στην Τουρκία. Το δίδυμο Αντετοκούμπο-Μίντλετον ήταν αντίστοιχο με το Λάρκιν-Μίσιτς. Δύο παίκτες που έμαθαν να παίζουν μαζί, «ωρίμασαν» μαζί και αποτέλεσαν τον πυρήνα της ομάδας. Όπως και οι Μπακς έτσι και η Έφες έφτασαν από το μηδέν στην κορυφή. Η ομάδα του Αταμάν «μεταμορφώθηκε» από τη χειρότερη ομάδα της Euroleague το 2017-18 σε ομάδα Final 4 και εν τέλη πρωταθλήτρια το 2021.

Η πίστη στο πλάνο και η υπομονή είναι το μυστικό της επιτυχίας και αποδείχθηκε εις διπλούν τη φετινή σεζόν, και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Είναι δύσκολο να φτάσεις στην κορυφή βασιζόμενος σε έναν και μόνο πρωταγωνιστή αλλά πάντα είναι αναγκαίο ένα σημείο αναφοράς σε κάθε ομάδα. Στην περίπτωση του Γιάννη μιλάμε για έναν παίκτη που, με εξαίρεση το μακρινό σουτ, μπορεί να κάνει πραγματικά τα πάντα στο παρκέ και μάλιστα σχεδόν τέλεια. Αυτό είναι που τον κάνει MVP ξανά και ξανά. Τα σωματικά προσόντα του είναι απίστευτα αλλά κατά καιρούς έχουμε δει πολλούς παίκτες με εκπληκτικά σωματικά προσόντα, δουλευταράδες και με πολύ διάθεση. Όσο να ‘ναι όμως ο Αντετοκούμπο έχει όλο το πακέτα, τη διάθεση και τη σοβαρότητα αλλά και ένα μαγικό συστατικό στο DNA του που τον κάνει τόσο ξεχωριστό. Από την άλλη, ο Λάρκιν δεν εντυπωσιάζει με τα σωματικά χαρακτηριστικά του αλλά το δικό του «μαγικό συστατικό» είναι η απίστευτη επαφή που έχει με το σκοράρισμα αλλά και ο εκπληκτικός χειρισμός της μπάλας.

Είναι άτοπο να συγκρίνουμε αυτούς τους δύο αλλά μπορούμε χωρίς πολύ ανάλυση να καταλήξουμε σε ένα βασικό συμπέρασμα. Είναι απόλυτοι ηγέτες στις ομάδες τους και τα βασικά στοιχεία της επιτυχίας. Στην περίπτωση του Λάρκιν πρέπει να βάλουμε και την υποσημείωση ότι είναι εξίσου καταλυτικός και ο Μίσιτς, αναλογικά περισσότερο από τον Μίντλετον ως συμπαίκτης του Γιάννη, αλλά τόσο στο Μιλγουόκι όσο και στην Έφες βγάζουμε το… καπέλο για τον τρόπο με τον οποίο έχτισαν τις ομάδες τους και τις οδήγησαν στην κορυφή.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *