Ένα γαλάζιο Σαββατοκύριακο

Μέσα σε λιγότερο από ένα εικοσιτετράωρο ο οι δύο πλευρές του Ατλαντικού βάφτηκαν γαλάζιες. Albiceleste και Azzuri είναι οι «κυρίαρχοι» σε Λατινική Αμερική και Ευρώπη και μάλιστα πανάξια κάτι που σπανίως είναι κοινώς αποδεκτό. Σε μια από τις πιο περίεργες και ιδιαίτερες σεζόν που έχουμε ζήσει το θέαμα που απολαύσαμε σε Euro και Copa America μας αποζημίωσε πλήρως.

Του Καλλιτσάρη Ιωάννη

Από τη μία οι Ιταλοί εμφανίστηκαν στο Euro χωρίς να είναι το μεγάλο φαβορί ενώ από την άλλη η Αργεντινή ήταν… καταδικασμένη να φτάσει μέχρι το τέλος το δρόμου. Η Ιταλία, η οποία το 2018 απουσίαζε από το Παγκόσμιο Κύπελλο, βρισκόταν σε φάση αναγέννησης. Χαρακτηριστικό είναι πως ο μέσος θεατής του Euro δεν ήξερε σε καμία περίπτωση την ενδεκάδα της Ιταλίας με την ίδια άνεση που θα ήξερε την μαγική ενδεκάδα του 2006. Από την πρεμιέρα, όμως, έγινε ξεκάθαρο πως αυτή η ομάδα σφύζει από φρεσκάδα και ποιότητα.

Μπορεί οι «γερόλυκοι» Μπονούτσι και Κιελίνι να δέσποζαν στην άμυνα ενώ ο σταρ της επίθεσης Τσίρο Ιμόμπιλε να τραβούσε τα βλέμματα αλλά παίκτες όπως ο Σπινατσόλα, ο Ντι Λορέντσο, ο Μπαρέλα και ο Κιέζα αναδείχθηκαν σε πρωταγωνιστές. Αυτοί οι υπερταλαντούχοι νεαροί ποδοσφαιριστές έγιναν στα χέρια του Ρομπέρτο Μαντσίνι τα ιδανικά εργαλεία για μια νέα Ιταλία που διέφερε κατά πολύ από όσα ξέραμε. Οι Azzuri έμοιαζαν με μια ομάδα απαλλαγμένη από βάρος και πίεση και τα παιχνίδια του ήταν γεμάτα από γκολ και θέαμα. Ειδικά στη φάση των ομίλων η ομάδα έδειχνε μια σιγουριά πως όχι μόνο θα ελέγχει τα παιχνίδια αλλά θα σκοράρει και με σχετική άνεση.

Στα νοκ άουτ παιχνίδια, ειδικά όταν τα πράγματα ζόριζαν, όπως στο παιχνίδι με την Αυστρία αλλά και στον ημιτελικό με την Ισπανία, το ιταλικό DNA έκανε την εμφάνισή του και το αμυντικό και σκληρό παιχνίδι αποτέλεσε καθοριστικό παράγοντα ώστε οι γείτονές μας να πάρουν αυτό που θέλουν. Στον τελικό, βέβαια, είδαμε για πρώτη φορά την ομάδα του Μαντσίνι να ζορίζεται σχεδόν για ένα ημίχρονο. Όταν ωστόσο αντιλήφθηκαν ότι η Αγγλία δεν μπορεί να τους αποτελειώσει ήταν εύκολο να προβλέψει κανείς πως η Ιταλία θα ξαναμπεί στο παιχνίδι και, ίσως, να είναι πλέον αυτή το φαβορί.

Από την άλλη πλευρά, η Αγγλία δεν μπορεί να μιλάει για αποτυχία καθώς όχι μόνο έφτασε στον τελικό, εκεί που ποτέ ξανά δεν είχε φτάσει, αλλά έχασε το παιχνίδι στα πέναλτι εκεί δηλαδή που όλα είναι ανοιχτά. Ο Σάουθγκεϊτ δεν αξίζει να μείνει στην ιστορία για το κακό κοουτσάρισμα στον τελικό αλλά είναι ο προπονητής που πήρε μια Αγγλία μετά από πλήρη απαξίωση και την έφερε αρχικά στην τετράδα του κόσμου και εν συνεχεία στον τελικό του Euro. Μία πορεία δηλαδή που όχι μόνο είναι ανοδική αλλά ταυτόχρονα φανερώνει σταθερότητα και εξέλιξη.

Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού

Η Βραζιλία ανέλαβε να διοργανώσει το Copa America πραγματικά την τελευταία στιγμή. Ως διοργανώτρια αλλά και ως μια ομάδα γεμάτη σε όλες τις θέσεις έμοιαζε ως το μεγάλο φαβορί. Η Αργεντινή, από την άλλη, ήταν μια ομάδα που ξεκινώντας από το Μέσσι ήταν για ακόμα μια φορά πάνοπλη με ελάχιστους αστέρες της να απουσιάζουν. Η διαφορά των δύο ομάδων ήταν άλλη όμως.

Η Βραζιλία τα τελευταία χρόνια είχε περάσει πολλές και μεγάλες αποτυχίες με αποκορύφωμα τη συντριβή με 7-1 από τη Γερμανία και μάλιστα σε ένα Παγκόσμιο Κύπελλο που λόγο έδρας δε μπορούσε να το χάσει. Με την ανάμνηση του 2002 αλλά και με τις αναλαμπές των Confederation Cup το 2005, 2009 και 2013 η Σελεσάο έψαχνε κάτι μεγαλύτερο. Και αφού απέτυχε στο Μουντιάλ που διοργάνωσε η ίδια αλλά και στα Copa America του 2015 και 2016 ήρθε η λύτρωση το 2019 στο Μαρακανά. Αυτό έμοιαζε σαν να μείωσε τη λαχτάρα και το πάθος φέτος ακόμα και αν η διοργάνωση γινόταν και πάλι στη Βραζιλία. αντίθετα, η Αργεντινή που αγνοούσε για ακόμα περισσότερα χρόνια οποιοδήποτε τίτλο (με εξαίρεση τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 και του 2008) κουβαλούσε την ταμπέλα του loser. Οι χαμένοι τελικοί είχαν γίνει συνήθεια όπως και η πίεση προς το πρόσωπο του Λίο Μέσσι.

Τι και αν στην πρώτη αγωνιστική του Copa America η Αργεντινή ήταν ισόπαλη με τη Χιλή. Η Βραζιλία μπορεί να έφτασε με άνεση μέχρι τον τελικό και αυτό πιθανώς να άνοιγε την… όρεξη στο Μέσσι και την παρέα του. Το «ραντεβού» έμοιαζε κανονισμένο από την αρχή. Superclassico ανάμεσα σε Αργεντινή και Βραζιλία και μάλιστα στο Μαρακανά. Όλα έμοιαζαν ιδανικά για την Αλμπισελέστε η οποία ήταν εμφανές ότι το ήθελε πιο πολύ και είναι πιο έτοιμη. Ο Μέσσι, που μπορεί να μη σκόραρε στον τελικό, πραγματοποίησε το πιο ώριμο και αψεγάδιαστο τουρνουά της καριέρας του και έσβησε μια και καλή τον «λεκέ» που κουβαλούσε. Κατέκτησε επιτέλους τίτλο με την εθνική του ομάδα και μάλιστα σε μια σεζόν όπου μεσολάβησε ο θάνατος του ποδοσφαιρικού του πατέρα, του Μαραντόνα.

Πάντα μια ήττα σε τελικό πονάει και μάλιστα όταν έρχεται από την μεγάλη αντίπαλο. Ωστόσο η Βραζιλία έμοιαζε πιο ψύχραιμη από ποτέ ώστε να αντιμετωπίσει αυτή την αποτυχία κυρίως γιατί δεν ένοιωσε για τα καλά αυτή τη διοργάνωση με τις άδειες κερκίδες και με την προχειρότητα που διοργανώθηκε. Ο Μέσσι το ήθελε όσο κανένας και πήρε την ομάδα πάνω του από την αρχή μέχρι το τέλος.

Το γαλάζιο κυριάρχησε σε Ευρώπη και Αμερική μέσα σε λίγες ώρες και Ιταλία και Αργεντινή έγιναν οι άξιες νικήτριες. Φωνές αρχίζουν να ακούγονται για ενδεχόμενο διηπειρωτικό κύπελλο ανάμεσα στις δύο ομάδες αλλά σε μια τόσο πιεσμένη περίοδο για τους αθλητές αυτό μοιάζει μάλλον απίθανο. Ένας μήνας γεμάτος ποδόσφαιρο, από τη μία ευρωπαϊκό και εκλεπτυσμένο και από την άλλη λατινοαμερικάνικο κα αλήτικο, έφτασε στο τέλος και μας άφησε μόνο όμορφες αναμνήσεις. Πλέον τα βλέμματα μας στρέφονται στη μεγάλη γιορτή, τους Ολυμπιακούς Αγώνες ώστε το καλοκαίρι του 2021 να σβήσει μια και καλή το σκοτάδι του Covid και να απογειώσει τα αθλητικά μας βράδια.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *