Ένας θεός από τα παλιά

Πριν ο «ημίθεος» Προμηθέας Πάτρας κατακτήσει τις καρδιές των φίλων του μπάσκετ και γράψει τη δικιά του λαμπρή σελίδα υπήρξε ένας θεός στην Πάτρα, έπαιζε μπάσκετ και τον λέγανε Απόλλων. Με 30 συμμετοχές στην πρώτη τη τάξει κατηγορία, από τις οποίες οι 14 είναι την επαγγελματική εποχή του ΕΣΑΚΕ, οι Φρουροί της Αχαΐας αποτελούν την πιο επιτυχημένη ομάδα της ελληνικής περιφέρειας.

Του Καλλιτσάρη Ιωάννη

Πέντε χρόνια μετά το τελευταίο πέρασμά του από την Αχαΐα, ο Νίκος Βετούλας είναι ξανά προπονητής του Απόλλωνα Πάτρας και ο στόχος είναι ένας και μοναδικός: να επιστρέψουν οι μελανόλευκοι στα σαλόνια της Basket League. Ένα μίγμα εμπειρίας και νεανικού ενθουσιασμού θα αποτελέσει τη «συνταγή» του κόουτς Βετούλα ο οποίος θα στηριχθεί κατά βάση σε παλιούς (Μολφέτας, Τσιακμάς, Μπαζίνας, Ζούμπος, Νιφόρας και Παπαφωτίου) αλλά και νεοαποκτηθέντες (Κουρέπης και Αντωνάκης).

Το ξεκίνημα

Το άγαλμα του θεού Απόλλωνα ενέπνευσε τους ιδρυτές του συλλόγου οι οποίοι το 1926 ίδρυσαν τον Αθλητικός Σύλλογος Απόλλων Πατρών. Το τμήμα μπάσκετ, ωστόσο, εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1947 και δεν άργησε να κάνει τις πρώτες επιτυχίες σε τοπικό επίπεδο. Το πρώτο μεγάλο βήμα, όμως, ήρθε τη σεζόν 1971-72 όταν οι Πατρινοί βρέθηκαν για πρώτη φορά στην Α’ Εθνική Κατηγορία. Σε ένα πρωτάθλημα με 14 ομάδες, ο Απόλλωνας ήταν η μοναδική ομάδα που δεν ήταν από Αθήνα ή Θεσσαλονίκη και ουσιαστικά εκπροσωπούσε άτυπα την περιφέρεια. Η σεζόν ήταν ιδιαίτερα δύσκολη και απαιτητική και οι «μελανόλευκοι» δεν κατάφεραν να μείνουν στην κατηγορία. Με 6 νίκες και 20 ήττες κατατάχθηκαν 13οι και μαζί με τον, ισόβαθμο, Δημόκριτο Θεσσαλονίκης και τον Βυζαντινό Α.Ο. επίσης από τη Θεσσαλονίκη (ο οποίος είχε 0 νίκες σε 26 παιχνίδια) πήραν το… δρόμο του υποβιβασμού.

Η ανάκαμψη και η καθιέρωση

Μετά από μια μικρή περίοδο ταλαιπωρίας στη Β’ Εθνική ο Απόλλωνα είχε πλέον ωριμάσει και ήταν έτοιμος να καθιερωθεί στα ψηλά πατώματα του ελληνικού μπάσκετ. Τη σεζόν 1976-77 επέστρεψε στην Α’ Εθνική και μέχρι τον Μάιο του 1991 (με μοναδική απουσία το 1978-79) ήταν μόνιμο μέλος της πρώτης εθνικής κατηγορίας. Με πρωταγωνιστή τον «Νουρέγιεφ» Κώστα Πετρόπουλο και άξιο συμπαραστάτη τον Αμερικανό Μπιλ Μέλις, ο Απόλλωνας έκανε μια εντυπωσιακή πορεία στο πρωτάθλημα με αποτέλεσμα το 1986 να ολοκληρώσει τη σεζόν στην 6η θέση, κάτι που του πρόσφερε την «έξοδο στην Ευρώπη» και τη συμμετοχή στο Κύπελλο Κόρατς.

Το Highlight εκείνης της σεζόν ήταν ο αγώνας απέναντι στον Άρη, στις 18 Ιανουαρίου 1986, σε ένα παιχνίδι που έμεινε στην ιστορία ως «Νουρέγιεφ εναντίον Γκάνκστερ» ή αλλιώς Πετρόπουλος εναντίον Γκάλη. Το κλειστό της Πάτρας, με 2500 φίλους του Απόλλωνα, «έβραζε» και δημιούργησε μεγάλη πίεση στους παίκτες του Γιάννη Ιωαννίδη. Το ημίχρονο ολοκληρώθηκε 49-58 υπέρ του Άρη αλλά η μεγάλη ποιότητα των κιτρινόμαυρων άνοιξε τη διαφορά πολύ γρήγορα στο ξεκίνημα του δεύτερου μέρους. Το 53-76 άρχισε να μειώνεται, όμως, και ο Απόλλωνας ξαναμπήκε στο παιχνίδι. Το τελικό 105-122 έδωσε τη νίκη στον Άρη αλλά παρόλα αυτά έμεινε στην ιστορία ο Κώστας Πετρόπουλος για τους 53 πόντους που πέτυχε, την ώρα που ο Γκάλης σκόραρε 43, ο Γιαννάκης 28 και ο Μπιλ Μέλις του Απόλλωνα 26.

Την επόμενη σεζόν, οι Φρουροί της Αχαΐας είχαν την ατυχία να πέσουν στην Χάποελ Τελ Αβίβ στον πρώτο γύρο του Κυπέλλου Κόρατς. Με δύο ήττες, 71-88 και 117-80, οι Πατρινοί αποχαιρέτησαν νωρίς και άδοξα τη διοργάνωση.

Σταθεροποίηση του Απόλλωνα στην Α1 και ο πρώτος τελικός

Το πέρασμα από τη δεύτερη κατηγορία ήταν πολύ σύντομο, καθώς η ομάδα δεν έμεινε για περισσότερο από μία χρονιά στην Α2. Η παρουσία του Απόλλωνα στην Α1 από το 1992 και μετά ήταν σταθερή αλλά χωρίς κάτι το εντυπωσιακό καθώς τη δεκαετία του 90’ το ελληνικό πρωτάθλημα ήταν το κορυφαίο στην Ευρώπη με παίκτες πρώτης κλάσης και πολλές ομάδες να διεκδικούν τον τίτλο. Ο Απόλλωνας είχε στο ρόστερ του ταλαντούχους παίκτες όπως ο Λούσιους Ντέιβις, ο Μπακ Τζόνσον και ο Χάρολντ Έλις, εξαιρετικοί Αμερικανοί με έφεση στο σκοράρισμα.

Ο Έλις, ο οποίος είχε 69 συμμετοχές στο NBA για λογαριασμό των Λος Άντζελες Κλίπερς, είχε έρθει στην Ελλάδα για χάρη του Άρη το καλοκαίρι του 1995, ως επιλογή του Σούλη Μαρκόπουλου. Με 19,4 πόντους, 11,6 ριμπάουντ, 1 κλέψιμο ανά παιχνίδι και 59% βολές άφησε το στίγμα του στους Θεσσαλονικείς, παρά τον εκρηκτικό χαρακτήρα του.

Ο Απόλλωνας Πάτρας έγινε ο επόμενος σταθμός στην καριέρα του. Το μοτίβο ήταν λίγο πολύ το ίδιο, ένας εκπληκτικός παίκτης στο παρκέ αλλά ένας δύσκολος χαρακτήρας έξω από αυτό. Τα στατιστικά του έλεγαν 18,2 πόντους, 6,5 ριμπάουντ και 2,4 κλεψίματα τα οποία τον ανέδειξαν κορυφαίο «κλέφτη» της Α1 για το 1996-97, ενώ στο ελληνικό All Star Game κέρδισε στο διαγωνισμό καρφωμάτων. Η νυχτερινή ζωή της Πάτρας, ωστόσο, τον γοήτευσε ιδιαίτερα καθώς οι νυχτερινές του εξορμήσεις ταρακούνησαν την πόλη με αποκορύφωμα όταν ξυλοκόπησε δύο πορτιέρηδες νυχτερινού κέντρου.

Στο αγωνιστικό κομμάτι, βέβαια, παρότι η προηγούμενη σεζόν έφερε τον Απόλλωνα στο Final 4 του Κυπέλλου και την τρίτη θέση στο θεσμό, το 1997 η ομάδα έφτασε ένα βήμα παραπάνω. Στο Final 4 που διεξήχθη στο ΟΑΚΑ, η μελανόλευκοι του Βαγγέλη Αλεξανδρή έκαναν μια εντυπωσιακή εμφάνιση στον ημιτελικό κόντρα στον Παναθηναϊκό τον οποίο συνέτριψαν με 92-79. Ο τελικό κόντρα στον μετέπειτα Πρωταθλητή Ευρώπης, Ολυμπιακό, κρίθηκε στην… κόψη του ξυραφιού. Ο Έλις ήταν για άλλη μια φορά καταιγιστικός, ολοκληρώνοντας τον τελικό με 24 πόντους, και έχοντας άξιο συμπαραστάτη τον Μυριούνη με 20. Η ποιότητα των ερυθρολεύκων ήταν αυτή που έκρινε τον τελικό, όμως, και με κορυφαίο τον Παναγιώτη Φασούλα ο Ολυμπιακός κατέκτησε τον τίτλο με 80-78 αφήνοντας στον Απόλλωνα τη χαρά της συμμετοχής.

Η τριετία 1996-1999 συνοδεύτηκε με ευρωπαϊκή συμμετοχή στο EuroCup και στο Κύπελλο Κόρατς, χωρίς ωστόσο να φέρει κάποια μεγάλη επιτυχία. Όχι μόνο, λοιπόν, δεν έγινε η υπέρβαση αλλά το καλοκαίρι του 1999 η ομάδα είχε ολοκληρώσει τον κύκλο της στην Α1 και η πτώση στην Α2 ήταν πλέον γεγονός.

Στα χρόνια που ακολούθησαν υπήρξε μεγάλη αστάθεια στο αγωνιστικό κομμάτι με πολλά σκαμπανεβάσματα. Η επιστροφή στην Α1 το 2003-04 έφερε ξανά διάκριση στο θεσμό του Κυπέλλου. Η αρχή έγινε με τη σπουδαία νίκη-πρόκριση κόντρα στον Παναθηναϊκό στη φάση των 16 και εν συνεχεία τη νίκη κόντρα στον Ιωνικό Νέας Φιλαδέλφειας. Το Final 4 της Λαμίας δεν έφερε άλλη υπέρβαση καθώς η ήττα από τον Άρη στον ημιτελικό και από το Περιστέρι στον μικρό τελικό οδήγησαν στην 4η θέση.

Το πέρασμα του Λιαδέλη αλλά και των εντυπωσιακών Αμερικανών Τζόζεφ Φόρτε και Ντάνια Έιμπραμς οι οποίοι πρωταγωνίστησαν με τη φανέλα του Απόλλωνα, τα επόμενα χρόνια, δεν ήταν αρκετά για να κάνει η ομάδα το κάτι παραπάνω στο πρωτάθλημα, με αποτέλεσμα να έρθει εκ νέου υποβιβασμός το 2007 και εν συνεχεία η ομάδα να κατρακυλήσει μέχρι και τη Β’ Εθνική.

Η τελευταία «αναλαμπή»

Όπως τόσες και τόσες φορές ο Απόλλωνας βρήκε ξανά το δρόμο προς την Α1 και μάλιστα η επιστροφή, το 2012, συνοδεύτηκε με μια μεταγραφή «λαβράκι». Ο Έρικ ΜακΚόλουμ, ο οποίος τα τελευταία χρόνια κάνει σπουδαία πορεία στην Ευρωλίγκα, αποτέλεσε το βασικότερο γρανάζι της ομάδας του Νίκου Βετούλα και η είσοδος στα πλέι οφ ήταν γεγονός. Η… διασταύρωση με τον Ολυμπιακό, όμως, έβαλε στοπ στα όνειρα για ημιτελικούς.

Η αγαπημένη διοργάνωση του Απόλλωνα δεν έπαψε να είναι το Κύπελλο. Σε μια πορεία που ο Απόλλωνας βρήκε στο δρόμο του το Παγκράτι, το Φίλιππο Βέροιας, το Κόροιβο Αμαλιάδας, στους πρώτους γύρους, έφτασε αρχικά στους προημιτελικούς. Εκεί δυσκόλεψαν τα πράγματα αλλά κατάφερε να ξεπεράσει τον Πανιώνιο και εν συνεχεία την ΑΕΝ Κηφισιάς ώστε να φτάσει για άλλη μια φορά στον μεγάλο τελικό. Αυτή τη φορά τον περίμενε ο Παναθηναϊκός. Παρότι η παράδοση στο Κύπελλο ήταν καλή για τους Πατρινούς, οι «πράσινοι» με τον Ντούσκο Ιβάνοβιτς στον πάγκο κατέκτησαν τον μοναδικό τους τίτλο για εκείνη τη σεζόν αφού ο Απόλλωνας δεν μπόρεσε να κοντράρει περισσότερο από το τελικό 53-68.

Ο Απόλλωνας Πάτρας μπορεί να λείπει από την Basket League και σε συνδυασμό με την εκτόξευση του συμπολίτη Προμηθέα να έχει περάσει σε δεύτερη μοίρα αλλά οι γνήσιοι λάτρεις του μπάσκετ αναμένουν την αναγέννηση και την επιστροφή του. Άλλωστε σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία ο Απόλλωνας ήταν θεός του Ολύμπου και οι θεοί δεν χάνονται ποτέ.

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Zone Press στο τεύχος Σεπτεμβρίου 2020

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *