Πέρασμα στην αθανασία

Τα περισσότερα από τα αστέρια που βλέπουμε στον ουρανό δεν υπάρχουν. Αυτό που βλέπουμε είναι το σημάδι που άφησαν στο χρόνο. Έτσι και με τον Μαραντόνα. Μπορεί να μην κατοικεί σε αυτό το κόσμο πια αλλά το αποτύπωμα που άφησε στο ποδόσφαιρο και στις επόμενες γενιές δε θα σβήσει ποτέ.

Του Καλλιτσάρη Ιωάννη

Ποτέ μου δεν ήμουν φαν του, ούτε του Μαραντόνα ούτε της Αργεντινής. Η προσωπικότητα του ήταν γεμάτη «λάσπες». Ναρκωτικά, εξώγαμα, προκλητικές συμπεριφορές. Μπορεί να ήταν επαναστάτης και αντισυμβατικός αλλά αγαπούσε το χρήμα και τη δόξα παρά την ιδεολογία του. Ποτέ, όμως, δεν επιδίωξε τον τίτλου του αγίου ή του θεού, όσο και αν για εκατομμύρια θαυμαστές του είναι ένας θεός και λατρεύεται τοιουτοτρόπως.

Τα βιντεάκια στο youtube δεν είναι αντιπροσωπευτικά. Ο οποιοσδήποτε αθλητής μπορεί να συλλέξει highlights και να παρουσιάσει εντυπωσιακά πράγματα. Αυτό που ήταν πραγματικά ο Μαραντόνα ως ποδοσφαιριστής δεν μπορεί εύκολα να περιγραφεί ειδικά στις γενιές που δεν το έζησαν. Κατάφερε να φτάσει στην κορυφή όπου και αν έπαιξε είτε στην Μπαρτσελόνα είτε στη φτωχή και υποτιμημένη Νάπολη είτε στην Αργεντινή όταν αυτή δεν ήλπιζε σε κάτι σπουδαίο. Ηγήθηκε σαν πραγματικός ηγέτης, σαν ένας ποδοσφαιρικός Τσε Γκεβάρα που ξεκινούσε την επανάσταση του παίρνοντας στις πλάτες του συμπαίκτες και οπαδούς. Έφαγε πολύ ξύλο στους αγωνιστικούς χώρους από αντιπάλους, όπως ο Τζεντίλε και άλλοι σκληροτράχηλοι αμυντικοί που έπρεπε κυριολεκτικά να ματώσεις για να τους νικήσεις, και αυτό ήταν ένα από τα παράσημα του.

Ατέλειωτα κείμενα υπάρχουν για τον άγγελο και το δαίμονα που κρύβονταν μέσα του και τόσο αντιφατικά παρουσιάστηκαν στον θρυλικό προημιτελικό με την Αγγλία το 1986. Ποτέ άλλοτε, ωστόσο, δε συστήθηκε με τόσο μεγάλη ακρίβεια παρουσιάζοντας τον εαυτό που με απόλυτη ακρίβεια. Αυτός ήταν, ένας διάβολος με αγγελικό πρόσωπο και ένας άγγελος δαιμονισμένος. Εξάλλου στην Αργεντινή λένε πως όταν ένας κλέφτης κλέψει έναν άλλο κλέφτη έχει 1000 χρόνια καλοτυχίας, οπότε το γεγονός ότι «έκλεψε» τους Άγγλους με το περίφημο χέρι του θεού ήταν ένα μικρό τρόπαιο που πρόσφερε στη χώρα του λίγο πριν το μεγαλύτερο.

Έγινε το απόλυτο σύμβολο της Αργεντινής αφού πήρε μια ομάδα χωρίς τύχη και την οδήγησε στην κορυφή του κόσμου και επιπλέον τη διατήρησε εκεί αφού τέσσερα χρόνια μετά την οδήγησε ξανά στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου, ακόμα και αν το έχασε όπως το έχασε. Το φτωχόπαιδο με τη λιγοστή μόρφωση που μεγάλωσε στις φτωχογειτονιές έχτισε το δικό του θρύλο και αυτό από μόνο του ήταν ικανό να τον κάνει εικόνισμα σε κάθε σπίτι της χώρας του τάνγκο. Δεν ήταν ένας απόμακρος υπερήρωας, ήταν ένας λαϊκός ήρωας και αυτό μπορούσε να κάνει τον οποιονδήποτε να ταυτιστεί μαζί του, ειδικά σε μια χώρα όπου το ποδόσφαιρο είναι ισάξιο με τη θρησκεία.

Ποτέ δεν έγινε ο αγαπημένος της FIFA την οποία κόντραρε για χρόνια ώστε να υπερασπιστεί το δίκιο του κάθε ποδοσφαιριστή. Ποτέ δεν ήταν πρότυπο για μικρά παιδιά ή ένα τέλειο παράδειγμα για τους νέους. Το αντίθετο μάλιστα. Έκανε όλα όσα δε θα ήθελε ένας γονιός να δει στο παιδί του. Όπως είχε πει και ο ίδιος στην ταινία του Κουστουρίτσα, φανταστείτε πόσο καλύτερος παίκτης θα ήταν χωρίς τις καταχρήσεις, τα ποτά και τις ουσίες.

Έζησε τη ζωή του στα άκρα και είναι δεδομένο πως δεν έφυγε στερημένος. Ευχαριστήθηκε τη ζωή ακόμα και αν αδίκησε τον εαυτό του, ακόμα και αν δεν κατάφερε να ξεφύγει από σκιές και δαίμονες. Το εικόνισμα του Ντιέγκο δε θα κατέβει από κανένα σπίτι στην Αργεντινή, όσο απίστευτα σπουδαίος και αν είναι ο Μέσσι ή ο κάθε Μέσσι που μπορεί να ακολουθήσει. Και αυτό γιατί ο Μαραντόνα θα εκφράζει για πάντα τον κάθε ταλαιπωρημένο Αργεντίνο που θα ζει με το μύθο του και θα θυμάται πως ο Ντιέγκο κατέκτησε τον κόσμο ακόμα και αν ήταν ένας θνητός.

2 thoughts on “Πέρασμα στην αθανασία

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *