Μια δεκαετία γεμάτη αναμνήσεις

Τι να πρωτοσυγκρατήσει κανείς σε μια δεκαετία; Τα 10s ρίχνουν αυλαία και τα αθλητικά δρόμενα μας έχουν γεμίσει έντονες στιγμές και αναμνήσεις. Ούτως ή άλλως τα αθλητικά γεγονότα συνοδεύουν την καθημερινότητά μας και καθορίζουν γενιές ολόκληρες και αυτό συνέβη και στη δεκαετία που μας αποχαιρετά. Τα πρόσωπα που έλαμψαν στον ελληνικό αθλητισμό ήταν πολλά και ποικίλα και αρκετά από αυτά ίσως να μην είχαν την προσοχή που τους άξιζε. Ας προσπαθήσουμε να τους θυμηθούμε και ας υποδεχτούμε τα 20s με την ελπίδα ο ελληνικός αθλητισμός να συνεχίζει να ανθίζει όπως δε σταμάτησε ποτέ να κάνει.

Του Καλλιτσάρη Ιωάννη

Οι δικοί μας MVP

Αναμφίβολα, οι δύο προσωπικότητες που ανέδειξε ο ελληνικός αθλητισμός είναι ο Γιάννης Αντετοκούμπο και ο Στέφανος Τσιτσιπάς. Παράδοξο από τη μία, καθώς ο Αντετοκούμπο έδωσε μεγάλο αγώνα για να πάρει την ελληνική υπηκοότητα και αντιμετωπίστηκε με περιφρόνηση και απαξίωση μέχρι να γίνει ο υπέρλαμπρος αστέρας του NBA, ενώ από την άλλη, ο Τσιτσιπάς είναι ένας αθλητής που από μικρός πήρε εκπαίδευση από ξένους προπονητές και από νωρίς επέλεξε τη διέξοδο στο εξωτερικό. Όπως και να ‘χει, οι δύο αυτοί αθλητές αποτελούν πλέον trademark στους χώρους τους, ο ένας MVP του κορυφαίους πρωταθλήματος του κόσμου και ο άλλος σταθερά στο top 10 του παγκόσμιου τέννις. Η συνέχεια αναμένεται πολύ ελπιδοφόρα και για τους δύο.

Οι Ολυμπιονίκες μας

Δύο Ολυμπιακοί Αγώνες μεσολάβησαν στη δεκαετία που μας πέρασε. Η συγκομιδή ήταν ιδιαίτερα μικρή στους Αγώνες του Λονδίνου το 2012. Μόλις δύο χάλκινα μετάλλια πανηγύρισε η ελληνική ομάδα με τον Ηλία Ηλιάδη στο τζούντο και το δίδυμο Τσιάβου-Γιαζιτζίδου στο Διπλό σκιφ ελαφρών βαρών στην κωπηλασία. Στο Ρίο τα αποτελέσματα ήταν σαφώς καλύτερα με τρία χρυσά, ένα ασημένιο και δύο χάλκινα. Η Άννα Κορακάκη έγινε η πρώτη Ελληνίδα αθλήτρια της σύγχρονης εποχής που κατέκτησε δύο μετάλλια, χρυσό στο Αεροβόλο πιστόλι από τα 25 μέτρα και χάλκινο στο Αεροβόλο 10 από τα μέτρα. Το δίδυμο Μάντη και Καγιαλή φόρεσε το χάλκινο μετάλλιο στην ιστιοπλοΐα, στα 470. Ο Πετρούνιας στους Κρίκους και η Στεφανίδη στο επί κοντό σήκωσαν την Ελληνική σημαία στον ψηλότερο ιστό με τα χρυσά μετάλλια που κατέκτησαν. Τέλος, το ασημένιο μετάλλιο του Σπύρου Γιαννιώτη έμοιαζε ολόχρυσο, σε μια κούρσα 10 χιλιομέτρων ανοιχτής θάλασσας που ήταν η κούρσα της ζωής του αλλά και το κύκνειο άσμα του σπουδαίου αυτού αθλητή.

Ο… άγνωστος μεταλλιούχος

Γενικά, ο ελληνικός αθλητισμός ποτέ δε σταμάτησε να βγάζει μεγάλους αθλητές ακόμα και σε αθλήματα που δεν είναι ιδιαίτερα γνωστά και πολλοί από αυτούς είναι άγνωστοι στο ευρύ κοινό. Ένας από αυτούς είναι ο Χρήστος Βολικάκης. Έχει κατακτήσει 4 μετάλλια σε Παγκόσμια πρωταθλήματα, 9 μετάλλια σε Ευρωπαϊκά πρωταθλήματα και αρκετά μετάλλια σε Παγκόσμια κύπελλα. Κατέκτησε 2 χρυσά μετάλλια στους Ευρωπαϊκούς Αγώνες στο Μινσκ το 2019, και ήταν σημαιοφόρος στην τελετή λήξης των αγώνων. Έχει στεφθεί Κυπελλούχος Κόσμου το 2011- 2012 και το 2018-2019 ενώ το 2014-2015 και το 2016-2017 ήταν στην δεύτερη θέση. Βρίσκεται στην 1η θέση της Παγκόσμιας κατάταξης στο αγώνισμα του scratch, στην 1η θέση στο αγώνισμα του omnium και στην 3η θέση στο αγώνισμα points race.

Η μεγάλη κυρία του κλασικού αθλητισμού

Μία από τις σπουδαιότερες αθλήτριες του κλασικού αθλητισμού, και σίγουρα του ελληνικού, είναι η Κατερίνα Στεφανίδη. Οι συνεχείς επιτυχίες της και η ακλόνητη σταθερότητά της την καθιέρωσαν ως μία από τις σπουδαιότερες αθλήτριες των τελευταίων χρόνων. Κατέκτησε τα πάντα, Ολυμπιακούς αγώνες, Παγκόσμια και Ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, τέσσερα συνεχόμενα διαμάντια στο Diamond League και οι περιπτώσεις που δεν κατακτούσε το χρυσό μετάλλιο αποτελούσαν έκπληξη. Η διάδοχος της Ισιμπάγεβα στο επί κοντό είναι Ελληνίδα και το μέλλον αναμένεται γεμάτο επιτυχίες.

The lord of the golden rings

Η πορεία του Λευτέρη Πετρούνια είναι σχεδόν ίδια με της Στεφανίδη. Απλά ανίκητος! Χρυσό στους Ολυμπιακούς του Ρίο, τρία συνεχόμενα χρυσά σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα και ατελείωτες νίκες σε Παγκόσμια Κύπελλα και Ευρωπαϊκά. Ο 29χρονος «Μίδας των κρίκων» μπορούσε να χάσει μόνο αν όλα πήγαιναν στραβά. Και έτσι έγινε. Η 4η θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Στουτγκάρδης ήρθε επειδή το χειρουργείο που έκανε στον ώμο ήταν πολύ πρόσφατο και η αποκατάσταση του τραυματισμού του δεν ολοκληρώθηκε μέχρι εκείνη τη στιγμή. Γι’ αυτό το λόγο η πρόκριση για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο «εκκρεμεί» αλλά πολύ δύσκολα ο Έλληνας πρωταθλητής θα μείνει εκτός Ολυμπιάδας, κάτι που σημαίνει ότι το 2ο συνεχόμενο χρυσό δεν είναι ανέφικτος στόχος.

Οι ομάδες που μας μάγεψαν!

Η δεκαετία του 2010’ μας πήγε αρκετά πίσω χρονικά αφού στην ελληνική Super League είδαμε τέσσερις διαφορετικούς πρωταθλητές. Παναθηναϊκός, Ολυμπιακός, ΑΕΚ και ΠΑΟΚ σήκωσαν την πολυπόθητη κούπα του πρωταθλητή κάτι το οποίο είχε να συμβεί από τα 80s όταν και οι τέσσερις αλλά μαζί τους και η Λάρισα είχαν αναδειχθεί πρωταθλητές.

Στο μπάσκετ μπορεί να μην υπήρχε τόσο μεγάλη ποικιλία και τα πρωταθλήματα να μοιράστηκαν σε Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό. Ωστόσο, αξιοσημείωτο γεγονός ήταν η κατάκτηση του Κυπέλλου από την ΑΕΚ το 2018 κάτι που έσπασε το δίπολο των «αιωνίων» μετά από το μακρινό 2002 αλλά και η συμμετοχή του Προμηθέα Πάτρας στους τελικούς της Basket League το 2019. Μπορεί η δεκαετία να κλείνει με κακή εικόνα για τις ελληνικές ομάδες στο ευρωπαϊκό στερέωμα αλλά στα 10 τελευταία χρόνια πανηγυρίσαμε μία Euroleague για τον Παναθηναϊκό, το 2011, δύο για τον Ολυμπιακό, το 2012 και το 2013, μία κατάκτηση Champions League Basketball από την ΑΕΚ, το 2018, αλλά και το διηπειρωτικό λίγους μήνες μετά επίσης για την Ένωση.

Το πόλο ήταν πάντα ένα άθλημα που μας χάρισε σπουδαίες διακρίσεις. Συνολικά τρεις κατακτήσεις Ευρωλίγκα είδαν τα ελληνικά χρώματα τα τελευταία χρόνια. Για τους άντρες, ο Ολυμπιακός έπαιξε σε τρεις τελικούς (2016, 2018, 2019) εκ των οποίων κέρδισε τον έναν, το 2018 απέναντι στην Προ Ρέκο και στέφθηκε «βασιλιάς» της Ευρώπης. Για τις γυναίκες, ελληνική συμμετοχή υπήρχε στα 9 από τα 10 τελευταία Final 4. Σε αυτά η Βουλιαγμένη σήκωσε το βαρύτιμο τρόπαιο το 2010 και ο Ολυμπιακός το 2015.

Το 2018 ήταν η χρονιά του Ολυμπιακού και στο βόλλευ. Τόσο οι άντρες όσο και οι γυναίκες έφτασαν στον τελικό του Challenge Cup. Και αν οι άντρες ηττήθηκαν δύο φορές από την Ιταλική Ραβένα, οι γυναίκες σήκωσαν τον πρώτο τους ευρωπαϊκό τίτλο μέσα στην Τουρκία απέναντι στην Μπουγιούκσεχιρ, την ομάδα που ένα χρόνο πριν της είχε στερήσει τον ίδιο τίτλο στον τελικό.

Στο χάντμπολ, τέλος, είδαμε από το πουθενά τον Διομήδη Άργους να κατακτάει το ευρωπαϊκό Challenge Cup το 2012 κόντρα στη Βάκερ Τουν από την Ελβετία σε διπλούς αγώνες. Μια ανάσα από το να επαναλάβει τον ίδιο θρίαμβο έφτασε η ΑΕΚ, η οποία τις μέρες του Πάσχα του 2018 δεν κατάφερε να προσπεράσει το εμπόδιο της Ποτάισα Τούρντα στο δρόμο για τον τίτλο.

Εθνική… κάμψη

Είναι γεγονός ότι οι εθνικές ομάδες γενικότερα δεν τα κατάφεραν πολύ καλά. Αν και για την εθνική ποδοσφαίρου τα πράγματα έμοιαζαν καλύτερα από ποτέ, με συμμετοχή στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010, πρόκριση στους 8 του Euro το 2012 και μια ανάσα από τους 8 του Μουντιάλ του 2014, η πορεία έδειχνε εντυπωσιακά ανοδική. Από εκεί και έπειτα η πτώση ήταν μεγαλοπρεπής. Έκτοτε, η εθνική ομάδα αναζητά την παλιά της αίγλη αφού μετά το 2014 δεν προκρίθηκε ξανά σε μεγάλη διοργάνωση και με αναπάντεχες ήττες από Φερόε, Αρμενία κλπ να έρχονται η μία μετά την άλλη. Ο ερχομός του Τζον Φαν Σχιπ άφησε πολύ ενθαρρυντικά δείγματα και ελπίζουμε η πρόκριση στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2022 να δώσει τέλος στην κακή περίοδο της εθνικής.

Η «επίσημη αγαπημένη» στο μπάσκετ ψάχνει ακόμα τα πατήματά της. Μέτριες εμφανίσεις στα Ευρωμπάσκετ, αποκλεισμοί από τα Προολυμπιακά του 2012 και του 2016 και πρόωροι αποκλεισμοί στους 16 του Παγκοσμίου Κυπέλλου και το 2010 και το 2014 αλλά και το 2019, παρότι η ομάδα έμοιαζε κάθε χρόνο όλο και πιο δυνατή.

Η μοναδικές εθνικές ομάδες που έδειξαν πρόοδο στο πέρασμα των τελευταίων 10 χρόνων ήταν οι εθνικές βόλλευ αντρών και γυναικών. Πριν από 10 χρόνια η εικόνα τους ήταν απογοητευτική, με αθλητές χωρίς κίνητρα και όρεξη. Χρόνο με το χρόνο, όμως, παρουσιάζονταν σαφής βελτίωση και φτάσαμε στο καλοκαίρι του 2019 όταν τόσο οι άντρες όσο και οι γυναίκες αγωνίστηκαν μετά από πολλά χρόνια σε Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα, φτάνοντας αμφότεροι στους 16 αλλά πρωτίστως αφήνοντας υποσχέσεις για το μέλλον.

Τέλος, δε γίνεται να παραβλέψουμε την αναπάντεχη τρελή πορεία της εθνικής ομάδας Beach Handball γυναικών που ξαφνικά μπήκε στη ζωή μας και στην πρώτη της κιόλας συμμετοχή σε Παγκόσμιο Κύπελλο στέφθηκε Παγκόσμια Πρωταθλήτρια στο Καζάν της Ρωσίας το 2018. Το χρυσό στους Μεσογειακούς της Πάτρας το 2019 και η 6η θέση στο Ευρωπαϊκό του 2019 φανερώνουν ότι αυτό που έγινε στο Καζάν δεν ήταν πυροτέχνημα και οι επιτυχίες έχουν και συνέχεια.

Το ίδιο και ακόμα πιο επιτυχημένη ήταν η εθνική ομάδα πόλο των νέων. Πριν από λίγες μέρες χάρισε στην Ελλάδα το τέταρτο χρυσό μετάλλιο σε επίπεδο υποδομών τα τελευταία 2,5 χρόνια, μετά το Παγκόσμιο νέων του 2017, το Παγκόσμιο εφήβων του 2018 και το Ευρωπαϊκό νέων του 2018. Στην πλούσια λίστα της ελληνικής υδατοσφαίρισης υπάρχει και το χρυσό των γυναικών στο Παγκόσμιο της Κίνας το 2011 και το χάλκινο των ανδρών στο Παγκόσμιο του 2015.

Ο ελληνικός αθλητισμός ποτέ δε στερήθηκε επιτυχιών και ποικιλίας. Η αναφορά αυτή ήταν ενδεικτική και δυστυχώς όχι τόσο αναλυτική όσο θα έπρεπε. Η λίστα θα ήταν τεράστια αλλά δυστυχώς δεν μπορούν να χωρέσουν όλοι αυτοί που διακρίθηκαν τα τελευταία δέκα χρόνια με τα ελληνικά χρώματα. Το συμπέρασμα είναι πως όπου και αν κοιτάξουμε, σε όποια γήπεδο και σε οποιαδήποτε διοργάνωση, μπορούμε να ανακαλύψουμε ελληνικές επιτυχίες και πρωταθλητές για τους οποίους ίσως να μην μάθαμε ποτέ.

Καλή χρονιά και καλή δεκαετία!

Ας φέρει στον καθένα όλες τις επιθυμίες που μπορεί να ονειρευτεί…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *