Η νέα εποχή του στίβου ξεκίνησε

Ολοκληρώθηκε και αυτό το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στίβου. Για λίγο παραπάνω από μία εβδομάδα, οι καλύτεροι αθλητές του κόσμου έδωσαν τις «μάχες» τους στο Στάδιο Καλίφα στην Ντόχα του Κατάρ. Το συγκεκριμένο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, ωστόσο, θα μας μείνει για τα καλά στο μυαλό γιατί αφενός ήταν το πρώτο στην μετά Μπολτ εποχή και αφετέρου γιατί ήταν το πρώτο που διεξήχθη τόσο αργά, δηλαδή τέλη Σεπτεμβρίου και αρχές Οκτωβρίου.

Του Καλλιτσάρη Ιωάννη

Μπορεί η συγκομιδή της ελληνικής αποστολής να περιορίστηκε στο ένα και μοναδικό μετάλλιο που κατέκτησε η Κατερίνα Στεφανίδη αλλά είναι γεγονός πως το χάσμα μεταξύ του ελληνικού και του παγκόσμιου στίβου έχει μεγαλώσει αρκετά. Ταλέντα δεν έπαψαν να υπάρχουν και αυτό φάνηκε στο άκρως επιτυχημένο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 2018 ωστόσο η μάχη είναι άνιση καθώς χώρες όπως οι ΗΠΑ, η Βρετανία, η Γαλλία, η Κίνα κλπ προετοιμάζονται με απόλυτη επαγγελματικότητα και ιδανικές συνθήκες. Δεν είναι τυχάιο άλλωστε πως η Στεφανίδη, η οποία είναι η πιο επιτυχημένη αθλήτρια των τελευταίων χρόνων, ζει και προετοιμάζεται στις ΗΠΑ με τις πιο ιδανικές συνθήκες την ώρα που άλλοι αθλητές της ελληνικής αποστολής, όπως για παράδειγμα ο Κώστας Δουβαλίδης, προετοιμάζονται σε στάδια όπως αυτό τις Δράμας το οποίο έχει με το ζόρι ένα αξιοπρεπές ταρτάν. Ευτυχώς ή δυστυχώς οι συνθήκες είναι αυτές και η μοίρα των αθλητών στίβου στην Ελλάδα είναι δύσκολη και απαιτεί υπερπροσπάθεια.

Αφήνοντας την σκληρή πραγματικότητα του ελληνικού στίβου, η IAAF έχει κάνει πραγματικά πολύ καλή δουλειά τα τελευταία χρόνια. Ο στίβος ήταν πάντα ο βασιλιάς του αθλητισμού. Παρ’ όλα αυτά, η εμπορικότητα του ήταν πολύ χαμηλότερη από το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ. Πρώτα απ’ όλα, η σειρά του Diamond League αποτελεί ένα υπέροχο, ανταγωνιστικό και υπέρλαμπρο πρωτάθλημα κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού σε σταθερή εβδομαδιαία βάση. Αυτό βάζει το άθλημα σε τακτικό ρυθμό στα σπίτια των φίλων του κλασικού αθλητισμού σε αντίθεση με τα προηγούμενα χρόνια όταν και τα μίτινγκς ήταν πιο σπάνια και λιγότερο ανταγωνιστικά και με σαφώς μικρότερη αίγλη. Επιπλέον, το φετινό παγκόσμιο πρωτάθλημα διεξήχθη πιο αργά από ποτέ. Αυτό έγινε λόγω της πολύ υψηλής ζέστης στη Ντόχα, παρότι ακόμα και φθινόπωρο η ζέστη εξακολουθούσε να είναι αποπνικτική. Αυτό, όμως, τείνει να γίνει θεσμός αφού το Ευρωπαϊκό στο Παρίσι για το 2020 θα διεξαχθεί επίσης φθινόπωρο, μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο. Τα ευρωπαϊκά τα οποία διεξάγονταν έως τώρα στις Ολυμπιακές χρονιές (2012, 2016) είχαν γίνει Ιούνιο ή Ιούλιο. Αποτέλεσμα αυτό θα είναι να μεγαλώσει η χρονιά καθώς το καλεντάρι του ανοιχτού στίβου είναι σύντομο, συνήθως μεταξύ Μαΐου και Σεπτεμβρίου.

Μπορεί να έλλειψε ο σούπερσταρ Μπολτ αλλά και ο σπουδαίος Μο Φάραντ καθώς πέρασαν τα χρόνια και αποσύρθηκαν αλλά στο φετινό παγκόσμιο δεν έλλειπε η λάμψη των αστέρων. Αθλήματα όπως τα 100μ των ανδρών ήταν ξανά ανταγωνιστικά αφού δεν υπήρχε κανένας ανίκητος. Έτσι, ο Κόλεμαν πήρε τα σκήπτρα από τον προ διετίας κάτοχο του χρυσού μεταλλίου, Τζάστιν Γκάτλιν. Τα βλέμματα τράβηξε περισσότερο από όλους η Νταλάιλα Μουχάμαντ που με το 52.16 έσπασε το δικό της παγκόσμιο ρεκόρ στα 400μ. με εμπόδια. Επίσης, μετά από 3000μ στιπλ παρακολουθήσαμε έναν εντυπωσιακό τερματισμό όπου ο Κιπρούτο πήρε το χρυσό για μόλις ένα εκατοστό του δευτερολέπτου. Ο Μπαρσίμ ξεσήκωσε το Στάδιο αφού πήρε το χρυσό στο ύψος, μέσα στην πατρίδα του, με άλμα στα 2.37.

Ο στίβος περνάει σε άλλη εποχή. Πέρα από τη νέα γενιά αθλητών, κάτι που αποτελεί φυσικό επακόλουθο, αλλάζει ριζικά όλη η οργάνωση. Από τα γραφικά που κάνουν κατά πολύ πιο απολαυστικό το τηλεοπτικό θέαμα, την είσοδο και την παρουσίαση των αθλητών μέχρι και τον τρόπο με τον οποίο γίνονται οι απονομές. Οι καινοτομίες και οι νέες ιδέες στο χώρο έκαναν θετική αίσθηση στους Ευρωπαϊκούς Αγώνες λίγους μήνες πριν όταν πέρα από τα κλασικά αθλήματα είδαμε επιπλέον αγωνίσματα σε μορφή challenge.

Όσο η παγκόσμια ομοσπονδία εξελίσσεται και καινοτομεί τόσο ο στίβος θα γίνεται ακόμα πιο αγαπητός ακόμα και σε αυτούς που δεν ήταν οι μεγαλύτεροι θαυμαστές του. Για να συνεχίσουν, όμως, οι ελληνικές επιτυχίες και οι διακρίσεις θα πρέπει ο ΣΕΓΑΣ και οι ιθύνοντες γενικότερα να ακολουθήσουν αυτά τα βήματα. Τα δεδομένα είναι δύσκολα αλλά τα ταλέντα και οι σπουδαίοι αθλητές ποτέ δεν έπαψαν να υπάρχουν εντός των συνόρων. Με λίγο καλύτερη οργάνωση και περισσότερα κίνητρα οι επιτυχίες μπορούν να ξαναέρθουν και οι ελληνικές σημαίες να ανεμίζουν ξανά στα βάθρα των σταδίων όλου του κόσμου.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *