Η Γιώτα Διώτη στο Hall of Fame GR

Μια από τις πιο συμπαθής και ευγενικές φυσιογνωμίες του ελληνικού γυναικείου βόλλευ αλλά ταυτόχρονα μια δυναμική παρουσία. Έχει ήδη αγωνιστεί στο γαλλικό πρωτάθλημα για λογαριασμό της Τρεβίλ, έχει περάσει δύο «θητείες» στον Πανναξιακό και πλέον, αν και τραυματίας από το Φεβρουάριο, αποτελεί πρωταθλήτρια Ουγγαρίας με τη φανέλα της Βάσας. Η Γιώτα Διώτη είναι μια διακριτική παρουσία που δεν της αρέσει να «τραβάει τα φώτα» ωστόσο αποτελεί μία από τις πιο ταλαντούχες αθλήτριες της γενιάς της. Έχει σχεδόν αναρώσει από τον τραυματισμό της, αναζητά τον επόμενο σταθμό της καριέρας της και φυσικά ετοιμάζεται για το επερχόμενο Eurovolley.

Κατ’ αρχάς έχεις αναρρώσει πλήρως από τον τραυματισμό στο ώμο;

Τώρα είμαστε σε φάση προπονήσεων και αγωνιστικού κομματιού.

Οπότε προλαβαίνεις το Ευρωπαϊκό;

Εξαρχής αυτός ήταν ο στόχος μου, να είμαι έτοιμη στην αρχή της προετοιμασίας ώστε να είμαι έτοιμη στο Ευρωπαϊκό.

Πως είναι η ζωή στην Ουγγαρία;

Στη Βουδαπέστη είναι πάρα πολύ ωραία! Την ερωτεύτηκα αυτή την πόλη. Είναι όλα πολύ όμορφα και παραμυθένια.

Σε σχέση με τη Γαλλία δηλαδή θα προτιμούσες Ουγγαρία;

Ξεκάθαρα! Αν και έξω από τη Βουδαπέστη δεν είναι τόσο ωραία αλλά στη Βουδαπέστη θα έμενα άνετα άλλη μια χρονιά.

Πως είναι το ουγγρικό και το γαλλικό πρωτάθλημα; Η οργάνωση, ο κόσμος, το οικονομικό κομμάτι;

Το γαλλικό πρωτάθλημα είναι υψηλότερου επιπέδου. Παρ’ όλα αυτά, στην Ουγγαρία υπήρχε πιο πολύς κόσμος που στήριζε το βόλλευ, πήγαινε στο γήπεδο και ήταν ένθερμοι σαν εμάς τους Έλληνες. Φωνάζανε, είχανε πανό, υποστήριζαν τις ομάδες. Στη Γαλλία είναι πιο κύριοι.

Πριν τη Βάσας έπαιζες στη Νάξο. Η Νάξος και η Σαντορίνη μπορεί να μην είναι ομάδες με τη βαριά φανέλα του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού κλπ και να μην έχουν το ίδιο πολλούς οπαδούς σε όλη την Ελλάδα. Παρ’ όλα αυτά φαίνεται να κάνουν καλή δουλειά σε οργανωτικό κομμάτι.

Υπάρχουν εκεί άνθρωποι που ασχολούνται με τον αθλητισμό. Τους αρέσει αυτό και βοηθάει ότι το χειμώνα δεν έχουν τόσο δουλειά και τόσο τουρισμό. Ενώ το καλοκαίρι δουλεύουν πολύ το χειμώνα ασχολούνται με τον αθλητισμό αλλά και με άλλα πράγματα και αγαπάνε τον αθλητισμό. Είναι μικρή η κοινωνία και είναι σαν την έξοδό τους. Υπάρχει πολύ κόσμος που στηρίζει την ομάδα. Άλλοι βάζουν αρκετά χρήματα, άλλοι προσφέρουν φαγητό ή κατάλυμα στις αθλήτριες.

Στην Ελλάδα είναι δύσκολο να είσαι αθλήτρια και να επιβιώνεις. Πόσο μεγάλη είναι η διαφορά σε αυτό τον τομέα μεταξύ ελληνικού και ουγγρικού πρωταθλήματος;

Μεγάλη! Στην Ελλάδα δε θεωρούμαστε επαγγελματίες αθλήτριες. Στο εξωτερικό είμαστε επαγγελματίες. Κάθε 1η του μήνα έχεις τα χρήματά σου στην τράπεζα χωρίς να ρωτήσεις το οτιδήποτε, υπάρχει οργάνωση, υπάρχουν όλες οι παροχές που χρειάζεται ένας αθλητής για να κάνει τη δουλειά του, το οποίο στην Ελλάδα δε γίνεται στις περισσότερες ομάδες. Θεωρώ ότι δεν είναι δύσκολο να γίνει αυτό στην Ελλάδα. Με λίγα χρήματα μπορεί να γίνει καλή δουλειά αν υπάρχει οργάνωση.

Τι παραπάνω γίνεται εκεί και ο κόσμος στηρίζει το βόλλευ περισσότερο σε σχέση με την Ελλάδα; Δεν έχουμε το βόλλευ στο DNA μας; Είναι θέμα παιδείας;

Στην Ελλάδα έχουμε πολύ το οπαδικό στοιχείο και είμαστε κολλημένοι κυρίως με το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ. Στο εξωτερικό βλέπουν όλα τα αθλήματα. Εκεί δε θα δεις οπαδούς, θα δεις φιλάθλους.

Θα προσπαθήσεις να βρεις ομάδα στο εξωτερικό και για την ερχόμενη σεζόν;

Ναι σίγουρα. Αν δεν είχα τον τραυματισμό ίσως να ανανεώναμε με τη Βάσας αλλά προτεραιότητα έχει το εξωτερικό.

Έχεις παίξει ήδη σε δύο ξένα πρωταθλήματα, είσαι χρόνια στην εθνική, θα παίξεις στο Ευρωβόλλευ. Τι στόχους βάζεις πλέον; Τι σου λείπει από την καριέρα σου, πέρα από τίτλους;

Θεωρώ ότι έχω ήδη αρκετές εμπειρίες. Θέλω κάθε χρόνο να πηγαίνω σε καλύτερες ομάδες, σε καλύτερα πρωταθλήματα, να βελτιώνομαι. Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω πολλούς τίτλους στην καριέρα μου, οπότε τους κυνηγάω. Και νομίζω ότι οι τίτλοι είναι η ουσία και ο βασικός στόχος για κάθε αθλητή, αυτό που κυνηγάμε.

Εθνική ομάδα. Είναι η πιο πλήρης εθνική των τελευταίων χρόνων;

Πιστεύω πως είναι η πιο πλήρης εθνική της τελευταίας δεκαετίας. Όχι μόνο από άποψη αθλητριών. Είναι πολύ νεανικό το σύνολο και επιπλέον έχει να κάνει και με τον προπονητή. Είμαστε συνειδητοποιημένοι για το τι θέλουμε να κάνουμε και νομίζω ότι αυτό βγαίνει στο γήπεδο.

Τι άλλαξε τα τελευταία 2 χρόνια; Ουσιαστικά το ρόστερ είναι λίγο πολύ ίδιο. Τί παραπάνω έφερε ο κόουτς;

Έχει φέρει τον αέρα του νικητή. Δεν του αρέσει σαν άνθρωπος να χάνει, είναι φιλόδοξος, είναι νέος και οι στόχοι του είναι πάντα υψηλοί οπότε μας το μεταφέρει αυτό. Μας δίνει την ευκαιρία να χαλαρώνουμε, να κάνουμε κάποια ρεπό και να ξεκουραζόμαστε ψυχολογικά και αυτό είναι πολύ σημαντικό γιατί για παράδειγμα πέρυσι ήμασταν τέσσερις μήνες μαζί. Και είναι δύσκολο όταν κάνεις όλο το καλοκαίρι προπονήσεις ασταμάτητα και η ελευθερία που μας έδινε στα ρεπό μας βοηθούσε ψυχολογικά.

Το κλίμα πάντως φαίνεται να είναι πολύ καλό στην εθνική.

Είναι πολύ καλό, είναι αλήθεια. Περνάμε πολύ καλά με τα κορίτσια και νομίζω ότι φαίνεται.

Η απουσία από μας μεγάλες διοργανώσεις δε μας δίνει επαρκή στοιχεία στο να ξέρουμε που περίπου βρίσκεται η ομάδα. Μπορεί να μπει συγκεκριμένος στόχος ή απλά θα πηγαίνετε παιχνίδι με παιχνίδι για ότι καλύτερο;

Οι στόχοι χτίζονται παιχνίδι με παιχνίδι. Όσο πηγαίνεις καλά θέλεις και το κάτι παραπάνω και εφόσον προχωράς λες «μπορούμε όποτε πάμε να κάνουμε κάτι ακόμα καλύτερο».

Οπότε ο κόουτς είναι αρκετά έξυπνος για να σας βάλει στη λογική ενός μεταλλίου ως στόχο.

Το διαχειρίστηκε πολύ καλά πέρυσι. Αλλά δεν είναι μόνο το ψυχολογικό, είναι ότι κάναμε πολύ καλή δουλεία και με το γυμναστή μας στο κομμάτι του fitness, ο κύριος Νίκος Μποτσουρής βοηθάει πολύ και αυτός και έχει δέσει όλο αυτό.

Έχει βάλει το χέρι του και στην ομοσπονδία (ο Ναράνχο) σε θέματα οργάνωσης;

Δεν το γνωρίζω αλλά αυτός που σίγουρα έχει κάνει πολύ καλή δουλειά σε αυτό το κομμάτι είναι ο Βαγγέλης ο Περόπουλος. Προσπαθεί να μας λύσει τα χέρια σε ότι μπορεί και τρέχει για όλα.

Παντρεύτηκες σχετικά νωρίς. Αυτό βάζει στο μυαλό σου την οικογένεια, τα παιδιά κλπ; Πόσο δυσκολεύει αυτό την καριέρα μιας γυναίκας αθλήτριας;

Σαφώς και γίνεται δύσκολη η καριέρα μια γυναίκας. Αλλά νομίζω ότι είμαι μικρή ακόμα για όλα αυτά.

Θα έβλεπες τον εαυτό σου σε βάθος χρόνου σαν προπονήτρια ή κάτι στο χώρο ή θες όταν κλείσει το κεφάλαιο βόλλευ να κλείσει οριστικά;

Δεν το έχω σκεφτεί ακόμα. Σίγουρα θα μου άρεσε να ασχοληθώ με fitness, την προετοιμασία των αθλητών, το personal training. Λογικά θα προσπαθήσω να κυνηγήσω την τύχη μου σαν προπονήτρια, θα μου άρεσε, ενδεχομένως σε μικρότερες ηλικίες.

Τι είναι αυτό που μένει μετά από τόση προσπάθεια και τόσες θυσίες στον πρωταθλητισμό; Αξίζει όλος αυτός ο κόπος τελικά;

Για τον κάθε αθλητή είναι σαφώς διαφορετικό. Είναι η ζωή μου όλο αυτό. Από μικρή θυμάμαι τον εαυτό μου να γυμνάζεται. Έχω κάνει άλμα εις ύψος, τοξοβολία, ταε κβο ντο, μπάσκετ. Παρ’ όλα αυτά λατρεύω το βόλλευ. Για μένα αξίζουν όλες οι θυσίες και δε μετανιώνω για όλες αυτές τις θυσίες.

Επιμέλεια: Καλλιτσάρης Ιωάννης

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *