69 χρόνια γρουσουζιάς!

Βραζιλιάνοι. Ένας λαός τόσο ξεχωριστός αλλά και τόσο κοντινός μας. Ένας λαός αλέγκρος, φιλικός, που του αρέσει ο χορός και η σάμπα! Μια χώρα 200 εκατομμυρίων ανθρώπων με πολύ πλούτο και πολύ φτώχια, αλλά πρωτίστως με μεγάλα πάθη και  «θρησκεία» το ποδόσφαιρο.

Του Καλλιτσάρη Ιωάννη

Οι Βραζιλιάνοι λένε χαρακτηριστικά ότι το εθνικό του άθλημα είναι το βόλλευ (πολλάκις παγκόσμιοι πρωταθλητές και χρυσοί ολυμπιονίκες) και η θρησκεία τους το ποδόσφαιρο. Αυτή η φράση είναι πέρα για πέρα αληθινή και αποδεικνύεται εδώ και χρόνια. Ο κόσμος ζει για το ποδόσφαιρο, γεννιέται, θα έλεγε κανείς, με μια μπάλα στα πόδια η οποία τους συνοδεύει είτε στις φαβέλες παίζοντας ξυπόλητοι στα χαλίκια και το χώμα είτε στις πολυδιαφημισμένες και περιβόητες παραλίες της Κόπακαμπάνα και Ιπανέμα. Το από που προκύπτει όλη αυτή η λατρεία δεν το ξέρουμε. Άλλωστε λίγο πολύ σε όλη τη λατινική Αμερική το ποδόσφαιρο λατρεύεται ως κάτι ιερό.

Αυτό που ξεχωρίζει, ωστόσο, στη χώρα του καφέ είναι ότι κάθε είδους υπερβολή είναι απόλυτα φυσιολογική όταν έχει να κάνει με τη στρογγυλή θεά. Οι αυτοκτονίες που συνέβησαν το 1950 από οπαδούς που δεν άντεξαν την απώλεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου από την Ουρουγουάη μέσα στο Μαρακανά θα έλεγε κανείς ότι ανήκουν σε μια άλλη εποχή, μακρινή. Τα φαινόμενα αυτά, όμως, επαναλήφθηκαν και το 2014 από Βραζιλιάνους που δεν άντεξαν τη ντροπή του 1-7 από τη Γερμανία. Αυτό αποδεικνύει ότι όσα χρόνια και αν περάσουν ο συγκεκριμένος λαός συνεχίζει να ζει με τα ίδια πάθη και τις ίδιες λατρείες.

Οι βαριές ήττες και οι απώλειες τίτλων ταυτίζονταν διαχρονικά από κατάρες και διαπομπεύσεις. Η ήττα στον «τελικό» (υπήρξε φάση ομίλων και όχι τελικός στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1950 απλά έτυχε η δύο πρώτες ομάδες Βραζιλία και Ουρουγουάη να είναι αντιμέτωπες στην τελευταία αγωνιστική που έκρινε τον τίτλο) έφερε μερικές από τις μεγαλύτερες κατάρες στη Βραζιλιάνικη επικράτεια. Ο τερματοφύλακας της Σελεσάο, Μπαρμπόσα, αποτελούσε έναν από τους κορυφαίους εκείνης της εποχής. Παρ’ όλα αυτά, αντιμετωπίστηκε ως το μοιραίο πρόσωπο στην ήττα από τη Σελέστε και μέχρι το τέλος της ζωής του αντιμετωπίστηκε ως καταραμένος από το Βραζιλιάνικο λαό. Όταν μετά από χρόνια διορίστηκε χαριστικά ως επιστάτης στο Μαρακανά το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να κάψει τα ξύλινα δοκάρια του γηπέδου ώστε να ξορκίσει την κατάρα του 1950.

Τα χρόνια που ακολούθησαν, η Βραζιλία διοργάνωσε και κατέκτησε το Κόπα Αμέρικα του 1989 αλλά αυτή δεν είναι η ύψιστη τιμή για μια ομάδα με τέτοιο ταλέντο και τόσο βαριά φανέλα. Την ύψιστη τιμή ήθελαν να ζήσουν ξανά, για πρώτη φορά στην έδρα τους, το 2014 κατακτώντας το Παγκόσμιο Κύπελλο. Το βάρος και η πίεση ήταν τόσο μεγάλα, όμως, που λύγισαν τους Καριόκας με μια από τις πιο ταπεινωτικές ήττες σε μεγάλη διοργάνωση. Το Μινεϊράο του Μπέλο Οριζόντε είναι από τις 8 Ιουλίου του 2014 ένα καταραμένο γήπεδο.

Ακολούθησαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες στο Ρίο το 2016, όπου και ήρθε το χρυσό μετάλλιο για τον Νεϊμάρ και την παρέα του αλλά αυτό δεν ήταν και το μεγαλύτερο παράσημο για μια ομάδα που έχει καλομάθει σε Μουντιάλ και Κόπα Αμέρικα. Το Κόπα Αμέρικα του 2019 δεν μπορούσε να χαθεί και μαζί του έπρεπε να σβήσει άλλη μία κατάρα, η κατάρα της λευκής φανέλας. Μέχρι το 1950 η Σελεσάο φορούσε λευκή φανέλα με μπλε σορτς. Μετά την ήττα και την απώλεια του τροπαίου αποφασίστηκε ότι 1ον η ντροπή ήταν τόσο μεγάλη που δε γινόταν να ξαναφορέσουν τις ίδιες φανέλες και 2ον αφού πλήγωσαν την πόλη του Ρίο έπρεπε να την αποζημιώσουν και να την τιμήσουν φορώντας τα χρώματά της. Από τότε και έπειτα, η εθνική ομάδα της Βραζιλίας φόρεσε τα χρώματα του Ρίο (κίτρινο-πράσινο) και γι’ αυτό αποκαλείται μέχρι και σήμερα Καριόκας. Στην πρεμιέρα του Κόπα Αμέρικα, απέναντι στη Βολιβία, η Καριόκας φόρεσαν ξανά λευκά μετά από 69 χρόνια. Το τέλος του τουρνουά έφερε τον τίτλο στη Βραζιλία, τον πρώτο μετά το Κύπελλο Συνομοσπονδιών του 2013 και πάλι στο Ρίο, και έσβησε μια για πάντα την… λευκή κατάρα.

Όπως και να ’χει, οι Βραζιλιάνοι θα συνεχίσουν να βρίσκουν κατάρες, να χτίζουν μύθους και γενικότερα και ζουν με πάθος για το ποδόσφαιρο. Ακραίο ή όχι; Αυτό το ορίζει ο καθένας όπως νομίζει. Όλοι μας έχουμε πάθη και αδυναμίες, όμως. Και αυτός ο υπέροχος λαός έχει το δικό του πάθος, ένα πάθος που είναι σφαιρικό και καταλήγει στα δίχτυα.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *